Ga direct naar: Hoofdinhoud

Zoek het uit!

Filter

Type

Filter binnen collecties

Gefilterd op:

Objecten

Objecten

Vlierpitelektrometer volgens Cavallo

Met een elektrometer wordt elektrische lading aangetoond. De twee vlierpitbolletjes aan de zilveren draadjes zijn verbonden met een uitwendige elektrode. Als de bolletjes via de elektrode geladen worden stoten ze elkaar af. De Italiaan Tiberius Cavallo ontwierp in 1777 dit type, bedoeld als een draagbaar model. De glazen koker met de eigenlijke elektrometer is opgeborgen in een afschroefbare messing koker. De glazen behuizing is om te voorkomen dat de uitslag door de wind werd beïnvloed. Cavallo gebruikte als eerste zilveren ophangdraadjes voor de vlierpitbolletjes in plaats van de gebruikelijke linnen draadjes. In het cilindertje zijn twee bladtinnen puntvormige elektroden tegen het glas geplakt die met de messing bodem zijn verbonden. Deze elektroden geleiden een eventuele overmaat aan lading in de cilinder naar de aarde af. Daarmee wordt voorkomen dat lading bij het glas ophoopt, wat de uitslag van de elektrometer zou beïnvloeden.

Elektrometer volgens Kohlrausch

Elektrometer volgens Kohlrausch. De elektrometer bestaat uit een messing pot waarin een naald kan draaien.

Dampkringselektrometer volgens Peltier

Deze elektrometer is door Krecke en Buys-Ballot gebruikt bij hun meteorologische observaties. Op 1 december 1848 begonnen Buys-Ballot en zijn collega F.W.C. Krecke met meteorologische waarnemingen op de sterrenwacht Sonnenborgh. Uiteindelijk leidde dat tot de oprichting van het KNMI in 1854. De elektrometer bestaat uit twee verticale messing staven die door twee gebogen armen verenigd zijn. Op de naald in de holte tussen de armen rust een magneetnaald op een zilveren hoedje (beide ontbreken). Aan beide uiteindes van de magneetnaald (of aan de uiteindes van een koperen draad die onder aan de naald was bevestigd) is een messing bolletje gemonteerd. De onderste staaf is geplaatst in een buisje gevuld met hars. Dwars door dit buisje loopt een horizontale messing staaf met aan de uiteindes een bolletje. Voorafgaande aan een meting wordt de staaf evenwijdig met de magneetnaald gezet (gelijk aan de magnetische meridiaan). Elektrische lading uit de lucht wordt door de bol (een elektrode) opgevangen en doorgegeven aan de onderste staaf. De elektrostatische afstoting tussen de paren bolletjes zorgt voor draaiing van de magneetnaald (of de kopereren draad, die door de magneetnaald gericht wordt), die op een schaalverdeling gemeten kan worden. De schaalverdelingen zijn op de glazen deksel en de voetplaat aangebracht.

Elektrometer volgens Bohnenberger

Met deze electroscoop kon aangetoond worden of de aangetoonde lading positief of negatief is. Op de messing bodemplaat, staan twee zuilen van Zamboni. Dit zijn batterijen die een lage stroomsterkte produceren. De afstand tussen de zuilen is instelbaar. Daartussenin hangt een goudblaadje dat verbonden is met een geleider buiten de stolp. Het via de geleider elektrisch geladen goudblaadje buigt in de richting van de tegenovergesteld geladen zuil, de positieve hetzij negatieve pool.

Elektrometer volgens Brooke

De houten zuil is met gelakt bladtin bekleed. De meter meet de afstoting van een beweeglijke bol ten opzichte van een vaste, ten gevolge van een elektrische spanning. De wijzerplaat is door de ophanging aan aan bolvormig scharniergewricht op de zuil horizontaal verstelbaar. Dit beïnvloedt de gevoeligheid van de meter. De schaalverdeling loopt van 100-0.